Iedereen kent natuurlijk glas in lood, een eeuwenoude techniek die vandaag opnieuw volop in de belangstelling staat. Maar er is nog een andere oude techniek met glas: de églomisé. Eglo hoe??
Goed beschermd
Een églomisé is een achterglas schildering waarbij op de achterkant van glas wordt geschilderd. In tegenstelling tot een gewoon schilderij waarbij je eerst de grote vlakken inkleurt en pas daarna overgaat naar de details, begin je bij een églomisé omgekeerd: je start met de voorgrond en de details, pas daarna worden de grote vlakken aangepakt. Er wordt gewerkt met verschillende transparante lagen die diepte en glans geven aan de kleuren. Soms wordt een eindlaag in bladgoud aangebracht die de kleuren als het ware afsluit en die een prachtige onvergankelijke glans geeft.
De églomisé techniek is al heel oud: we kennen voorbeelden uit de middeleeuwen waarbij rond 1200 al afbeeldingen werden gemaakt onder glas. Natuurlijk altijd met religieuze voorstellingen voor relikwieën en monstransen en met de bedoeling om de kleuren (vaak natuurlijke pigmenten) zo goed mogelijk te beschermen. In Bohemen vielen églomisés onder de volkskunst waarbij na overlijdens oorkondes onder glas werden gemaakt om de overledenen te eren.
Unieke keuze
Toen Wil Guaeyhaegens in 1976 een opleiding grafiek volgde, vroeg de leerkracht wie geïnteresseerd was in églomisés. Wil stak als enige zijn vinger op, en de trein was vertrokken: in 50 jaar schilderde Wil met zijn églomisés maar ook met andere “gewone” schilderwerken op doek een indrukwekkend oeuvre van zo’n 250 werken bij elkaar waarvan de helft églomisés…
Het is moeilijk om een herhalend thema te vinden bij Wil. Zelf zegt hij: “Als ik een bepalend thema zou kunnen aanhalen, zou dat “fantasie” zijn. Ik schilder geen landschappen, geen portretten maar associaties en dromen. Je kunt mijn werken niet in één genre onderbrengen. Sfeer en kleur zijn bij mij belangrijker dan een verhaal: onderwerp, inspiratie en materiaal moeten bij mij één harmonieus geheel vormen. Deze techniek is voor mij een medium dat mij de kans geeft om mezelf uit te drukken. Ik heb vrije grafiek gevolgd maar dat is geen opstap naar een job, ik hoef er niet van te leven. Als dat wel het geval zou zijn, zou ik compromissen moeten sluiten inzake formaat, onderwerp, kleur, enz. en dan ben ik een stuk van mijn vrijheid kwijt;…”
Tweede tentoonstelling
Ondanks zijn lange schilder ervaring is de tentoonstelling van Wil “Vergeten achterglasschildering” in OC “De Witte Merel” in Lint (nog tot 26 april 2026 te bezichtigen…) pas zijn tweede tentoonstelling na een eerste “coming out” in Galerij Artisjok in Lier. Onder invloed van collega journalist Frank Van Dessel en Wil’s eigen kinderen werd een deel van zijn werken voor deze tentoonstelling geselecteerd. Het begin van zijn carrière wordt getypeerd door felle kleuren, andere inspiratiebronnen vandaag zijn de natuur of soms Escher-achtige composities met lego blokjes;… elk werk blijft verbazen door de vorm, de uitwerking van details, de kleuren, de compositie;…
Met deze tentoonstelling wil de schilder de bijna vergeten techniek van de églomisé onder de aandacht brengen. Waar haalt Wil zijn materiaal vandaan? “Het glas recupereer ik uit containers, liefst werk ik met glas van 5 mm dikte maar bedenk wel dat een églomisé daardoor een serieus gewicht krijgt…” Waarom wordt er trouwens zo vaak met bladgoud gewerkt? Wil: “Bladgoud verzegelt kleuren als het ware waardoor die nooit meer vervagen. Ik werk met vliesdun bladgoud dat – als de verflaag droog is – op zijn plaats wordt geblazen na het aanbrengen van een kleefvernis en daarna met een borsteltje wordt open gewreven waardoor de kleur luchtdicht afgesloten wordt en het werk een onvergelijkbare en onvergankelijke glans krijgt.” Een tijdloos testament…
De tentoonstelling van Wil Guaeyhaegens “Vergeten achterglasschildering” in OC “De Witte Merel” in Lint is nog tot 26 april 2026 te bezichtigen…
