Veel en schoon volk aan de kust. Het Filmfestival van Oostende en haar Master Ruth Bacquart kunnen terugkijken op een recordeditie van meer dan 50.000 bezoekers, waarvan 20 procent nieuwkomers. Die bezochten de ‘Stad aan Zee’ voor exclusieve avant-premières, coproducties, topfilms, maar ook als een warm winteruitje aan de kust. Immers de knappe mix van Vlaamse films (40!) , maatschappelijk relevante producties, kaskrakers, entertainment en huiselijkheid, wisten heel wat cinéfielen te inspireren, waardoor deze 18de editie alweer zeer geslaagd was.
Publieks- en businessvriendelijk
Daarbij was het thema ‘Verbinding’ als insteek duidelijk, het FFO is niet alleen een festival dat bekend staat als de aftrap van het Vlaams filmjaar, het breidt ook telkens weer uit, zodat het vernieuwend en relevant blijft. Denk aan het inzetten op educatie, de talks met auteurs, het debat van de ensors, waar heel de audiovisuele wereld samenkomt, of de netwerkmomenten, de pitches, masterclasses, het sectormoment van VAF tot de workshops van en voor filmprofessionals toe. Een sterk industrieluik, waar ook het thema ‘verbinden’ letterlijk de weg vond. En verbinden deden de bezoekers zeker. In de stad vond je afterparties, quizzen, concerten en tal van andere initiatieven bij de bekende ‘Hotspots’. FFO werd zo ‘een echte belevenis’.
De kracht van het beeld
Uiteraard was er buiten al deze randactiviteiten de hoofdmoot: ‘film’. En hier mag gesteld dat naast de sterke Masterselectie, heel wat prikkelende en begeesterende titels de revue passeerden. Uit de vele films enkele selecteerde ik enkele previews, die intussen al-dan-niet in de zalen te zien zijn.
De openingsfilm ‘Zondag de Negenste’, het langspeelfilmdebuut van Kat Steppe, was een must-see. De synopsis: zondag de Negenste brengt het verhaal van de broers Horst (Josse De Pauw) en Franz (Peter Van den Begin) die elkaar na een leven vol gemiste kansen terugzien. Horst lijdt aan een gebrek aan levensvreugde en Alzheimer. Franz heeft geld nodig en hoopt op zijn broers erfenis. Ook Andrea, de grote liefde van Horst, verschijnt. Vastbesloten haar verloren tijd in te halen. Oude passies, oude wonden en een rivaliteit tussen twee broers die verder teruggaat dan ze zich realiseren. Of we nu nog weten wat er gebeurd is op ‘Zondag de Negenste’ of niet. De film vervlecht de herinneringen van twee broers met die van de bewoners van een woonzorgcentrum en vertelt daardoor, op unieke wijze dat zorgen voor elkaar wellicht de meest wezenlijkste vorm van de mensheid is. Frank lammers speelt de rol van Dokter Mouton. Hij moet de gemoederen tussen de broers helpen bedaren. “Het is een docu-fictie, want we draaiden echt in een woonzorgcentrum tussen de patiënten met Alzheimer. De werkelijkheid en de fictie lopen dus door elkaar. Sommige patiënten zijn intussen al overleden. Dat gebeurde zelfs toen we draaiden, waardoor het wel heftig was. Het leuke was dat Josse, Peter en ik ergens een nonchalante houding hanteren, hetgeen in deze context wel past. Het is een ontroerende, zachte en warme film geworden, die soms verdrietig, maar ook wel leuk aanvoelt. Het is alleszins een mooie manier om iets te vertellen over dit fenomeen.” Verdiepend was ook het panelgesprek achteraf over het belang van goede dementiezorg.
Frontera
Van een heel andere aard is dan weer ‘Frontera’ geregisseerd door de Catalaanse Judith Colell De film is een Spaans-Belgische coproductie over solidariteit in tijden van oorlog en de prijs van morele moed, zeker wanneer je eigen leven op het spel staat. Een Spaanse-Belgische co-productie met medewerking van het Vlaamse Bulletproof Cupid. Een film gebaseerd op waar gebeurde feiten. Douanier Manel biedt als kleine vorm van verzet een doorgang aan Joden, die het Naziregime in Frankrijk proberen te ontvluchten. Hij krijgt hiervoor hulp van dorpsgenoot Juliana en smokkelaar Jérôme (Kevin Janssens). In de cast nog Vlaamse namen zoals Lauren Müller en Anna Franzsika Jäger. “Ik ben als regisseur altijd erg geïnteresseerd geweest in sociale thema’s,” aldus Judith Collel. “ Ik zie het draaien van films met dergelijke inhoud als een vorm van hulp. We mogen zeker nooit wegkijken. Nu ook niet in tijden van genocide.” Collel werkt graagt met Belgische acteurs. “ Ik ben een zogenaamd typische casting-director, zoals Ingmar Bergman. De acteurs in mijn producties argumenteren met me, denken mee. Dat geeft me extra zin. Joren Seldeslachts en Kevin Janssen hebben hard op hun Catalaans moeten studeren.”
Ook de soundtrack van de film is in Vlaamse handen, nl. van Liesa Van der Aa. “ Normaal gebruik ik geen muziek in mijn films,” legt Judit uit.” Het werd dan ook een muzikale zoektocht, met Spaanse sferen en Jiddische klanken. Heel veelzijdig. We hebben overigens dezelfde muzikale smaak, dat scheelt.”
Skiff
Bij de ‘Beginners’ Favorites’ de LGBTQIA- film ‘Skiff’ van Cecilia Verheyden, bekend van ‘Undercover’, ‘Ferry’ en ‘Rough Diamonds’. Ze maakte met ‘Siff’ haar meest persoonlijke film tot nu toe, als je haar mag geloven. Deze film gaat over broer-zus-relaties, opgroeien en de zoektocht naar gender en identiteit. De 15-jarige Malou is een beloftevolle roeier, maar tot groot ongenoegen gaat ze het liefst het water op in haar eigen eenpersoonsboot. In de zomer brengt ze haar tijd door met een vakantiejob in een tankstation of gewoon thuis. Wanneer een van de oudere broers een vriendinnetje meebrengt, gaat er een nieuwe wereld voor haar open. “Ik vroeg me af, wat als ik destijds verliefd zou zijn geworden op een meisje, “ vraagt Verheyden zich af. En over het roeien: “Ik had niets met roeien, wel mijn familie, zelfs op hoog niveau. Ik ben eens gaan kijken naar een training op de watersportbaan Hazewinkel in Willebroek. Dat beeld paste wel bij mijn hoofdpersonage, gespeeld door Femke Vanhove: roeien als metafoor voor een zoektocht naar balans in het leven, alleen, in de natuur, in een gevecht met zichzelf.”
Kaskraker
Tot slot nog een woord over ‘Amsterdamned II’, de sequel die zevenendertig jaar later het licht zag. En dus opnieuw een thriller-horror, waarbij regisseur Dick Maas opnieuw voor actie zorgt. Hij stond in voor de muziek en het scenario. Rechercheur Tara Lee krijgt af te rekenen met nieuwe gruwelijke moorden in de buurt van de Amsterdamse grachten. Doel is de seriemoordenaar zo vlug mogelijk op te pakken. Ze krijgt hierbij de hulp van de intussen gepensioneerde collega Eric Visser. ‘Amsterdamned II’ zit vol stijlvolle actie, nostalgische verwijzingen naar de eerste film en krijgt als cultklassieker een visueel moderne opvolger. Topcinema en van een dito entertainmentgehalte. Niet in het minst omdat Huub Stapel, ondanks de dubbele hernia die hij destijds opliep, opnieuw als Eric Visser van de partij is. Stapel is zelfs co-producent van de film. “ Van die hernia heb ik nog steeds last. Er was al lange tijd vraag naar een sequel. Dick had er aanvankelijk geen zin en plots vijf weken later was het script klaar. Het makkelijkste deel was wel het draaien van de film. Door de digitalisering konden we ook sneller werken. Dat was overigens handig, want het decor van de Amsterdamse Grachten is toch fel veranderd. De shoot was heftig, we hadden last van regen, maar er heerste een gouden dynamiek. Nederland zagen al meer dan 300.000 mensen de film. En het leuke is, de zaak is weer niet echt opgelost. Dus wie weet komt er ooit een derde film. (knipoogt)”
Stapel zegt nog bijzonder fier te zijn met zijn ster op de ‘Walk of Fame’ aan de dijk. “Dat is een jongensdroom. Als ik al die sterren zag, dacht ik ‘Als ik na ‘Windkracht 10’ ook eens een ster mocht krijgen. En kijk, tegelijk met Josse Depauw. Ik ben een grote fan van hem.”
In de prijzen vallen
Figuurlijk dan toch want naast de ‘Look!’-, de Coop – de Soon!- en de Kortefilmcompetitie, waren er nog de Jaimies en de Ensors. Die laatste werden tijdens een gala uitgereikt, live gestreamd door Proximus. Het werd een triomftocht voor ‘Putain’, die maar liefst 8 keer werd genomineerd en een Ensor haalde voor Beste Serie. ‘Julian’ won vier Ensors, waaronder deze voor Beste Film. ‘This is Not a Murder Mystery’ was goed voor drie categorieën en de ‘Young Adultfilm’ ‘Young Hearts’ (Anthony Schatteman) kreeg de Kinepolis Publieksprijs, maar ook nog twee beeldjes mee naar huis.
