Heel wat kunstenaars zijn hun carrière met collages begonnen, een verzameling uitgeknipte of uitgesneden stukjes beeld- of ander materiaal die tot een nieuw geheel worden geassembleerd en een eigen verhaal vertellen. Kunstenares Frédérique Rennuit heeft deze techniek door haar hele carrière verder uitgebouwd tot ragfijne composities.
Voorbeelden uit het verleden
Pablo Picasso, Georges Braque, Hannah Höch, Kurt Schwitters, Max Ernst en Henri Matisse gingen Frédérique voor. Zij begonnen hun carrière met collages, vaak vanuit een experimenteel oogpunt. Enkele kunststromingen die collages hoog in het vaandel droegen waren o.a. het kubisme (kunststroming rond 1912) waar krantenpapier, behangpapier en andere materialen in schilderijen werden verwerkt, het Berlijnse Dada-ïsme dat ontstond na de Eerste Wereldoorlog waar Hannah Höch fotomontages gebruikte om collages te maken als politiek kritisch instrument. Henri Matisse is vooral bekend als schilder en wordt beschouwd als grondlegger van het fauvisme maar ging weinig andere creatieve technieken uit de weg. In zijn latere carrière legde hij zich intensief toe op collages die hij “gouaches découpées” noemde. Collages zijn dus altijd “kunst” geweest en je zou kunnen zeggen dat een collage meer is dan de som van de delen en op die manier een eigen identiteit en uitstraling krijgt…
Tentoonstelling in Lint
Als ik de tentoonstelling van Frédérique in De Witte Merel in Lint binnenstap (die door collega Frank Van Dessel georganiseerd werd), “herken” ik haar direct, zonder haar echt te kennen. Aan de manier waarop ze beweegt, praat met haar handen;… Maar wie is Frédérique Rennuit? Ze volgde grafiek, keramiek, beeldhouwen, ruimtelijke kunst en 3D technieken. Ook fotografie speelt ook vandaag nog een belangrijke rol in haar dagelijks leven. Maar wat drijft haar, en haar kunst? Frédérique: “Voor mijn collages werk ik door selectie, maar intuïtief en zonder na te denken want ik analyseer niet met mijn verstand;.. Ik start met stapels materiaal die ik zorgvuldig uitstal: oude schoolschriften, rapporten, afbeeldingen; allemaal dingen die passen bij mijn herinneringen, bij het verhaal dat ik wil vertellen… ik zoek wat bij elkaar past want de kleuren en vormen moeten harmoniëren. En na de zorgvuldige selectie begin ik met knippen en assembleren. Wat de bron van mijn inspiratie is? Stukjes herinneringen;…”
We zien twee terugkerende thema’s in haar werk: vogels en vissen. Wat symboliseren die voor Frédérique? “Vogels symboliseren voor mij vrijheid, net als vissen want die zoeken ook hun eigen weg in het water… Als kind al was ik gefascineerd door dieren en leerde ik respect te hebben voor de natuur. Als kunstenaar put ik vaak uit de eindeloze rijkdom aan vormen die de planten- en dierenwereld ons te bieden heeft. De natuurvondsten die ik al jarenlang verzamel, integreer ik in mijn werk, in combinatie met zelfgemaakte onderdelen uit porselein en oude gebruiksvoorwerpen. Zo zet ik woorden om in beelden en krijgen gedachten of emoties een tastbare vorm.”
Frédérique verzamelt graag: herinneringen en emoties, verweerde objecten en vergankelijke vondsten. Haar collages geven de wereld een poëtische invalshoek maar vertellen elk op hun beurt verhalen over pijn, verdriet, verval, relaties en de onverwachte gebeurtenissen in ieders leven, maar ook over de invloed van de mens op zijn omgeving en de invloed van onze omgeving op onszelf.
